مسترکلس تدریس فیلمسازی مارتین اسکورسیزی قسمت 29

مسترکلس تدریس فیلمسازی مارتین اسکورسیزی قسمت 29

بحث صحنه: ۸ و نیم

برای مثال، فیلم «هشت و نیم» فیلم بسیار غافلگیرکننده‌ای است. وقتی ایده را می‌گیرید، وقتی احساس می‌کنید که اینها خاطرات یا خیالات هستند، همه چیز درست می‌شود.

اما سعی می‌کنید این کار را نکنید.

من یادم می‌آید که آن را دیدم.

من حدود ۱۸ سال داشتم.

بنابراین سعی می‌کنید آن را دنبال نکنید.

به نوعی در طول مسیر همراه بودید.

و زیبایی کشتی‌ها در زمان به عقب و جلو یا تغییر به فانتزی، سهولت کات، به عنوان مثال، حتی کات او که در صف آب مخصوصی که در اسپا داده می‌شود ایستاده و نحوه فوق‌العاده‌ای که او لحظه‌ای را که عینکش را پایین می‌آورد و سپس می‌بیند، کات به کلودیا کاردیناله که لباس یکی از پرستاران را پوشیده و به او آب می‌دهد، می‌شود.

این یک فلاش‌بک آشکار است، یا بهتر است بگویم به نوعی یک فانتزی.

اما وقتی به ترکیب‌بندی ماستریانی، لباسش، عینکش، استفاده از موسیقی روسینی نگاه می‌کنیم، و در نهایت کات به کلودیا کاردیناله هم بیش از حد نوردهی شده است.

بیش از حد نوردهی شده و خیلی آرام می‌شود.

او توانست با تصویر به شکلی انعطاف‌پذیر بازی کند، تصاویر را کش بدهد و کات فیلم را طوری بکشد که در سطح ناخودآگاه وجود داشته باشد.

این قاب‌های به ظاهر خنثی، اگر نگاه دقیقی به آن تصویر بیندازید، ترکیب‌بندی یا جلوه نوری دارند که به نوعی آدم را گیج می‌کند، انگار که به نوعی با برداشت گوئیدو، کارگردان، در فیلم، آغشته شده است، برداشت او، که ممکن است اشتباه باشد، ممکن است یک چیز را بر چیز دیگری تأکید کند.

و وقتی به حمام بخار می‌رود تا سعی کند از کاردینال نوعی راهنمایی معنوی بگیرد، فقط نماهایی از او که به حمام می‌رود و اینکه چطور همه با دوربین صحبت می‌کنند، با او صحبت می‌کنند و می‌گویند که می‌تواند طلاق مکزیکی من را درست کند.

او می‌تواند این کار را انجام دهد.

مردی که قرار است از ما حمایت کند.

و این چیزی است که ما برای فیلم نیاز داریم.

این نحوه انتخاب یک نفر برای نشان دادن برداشت‌های آن برخورد است.

و انتخاب زاویه و انتخاب نورپردازی و انتخاب ترکیب‌بندی و اندازه افراد در قاب‌ها، همه چیزی است که سیال می‌شود.

اینها چیزهایی هستند که چون گوئیدو به شدت احساس نیاز به داشتن نوعی راهنمایی یا شاید داشتن نوعی راهنمایی معنوی می‌کند، این چیزی است که او از این ملاقات به دست می‌آورد.

او سایه را به یاد می‌آورد.

او بدن نحیف کاردینال را به یاد می‌آورد، این چهره خداگونه که تقریباً او را قضاوت می‌کند، به نوعی، بخار، که از دوزخ دانته است، همه این ادراک توهم‌زای فیلمساز.