مسترکلاس آموزش فیلمسازی از جیمز کامرون – قسمت اول

مسترکلاس آموزش فیلمسازی از جیمز کامرون – قسمت اول

با مدرس خود آشنا شوید: جیمز کامرون

جیمز کامرون: لحظه‌ای هست که فقط یک طرفدار هستی. و لحظه‌ای هست که یک فیلمساز هستی. و این لحظه می‌تواند حدود ۱ دقیقه بعد از لحظه‌ی دیگر اتفاق بیفتد. چون تنها کاری که باید بکنی این است که دوربین را برداری و با نیت ساختن فیلم شروع به فیلمبرداری کنی، و آنوقت تو یک فیلمساز هستی.

جیمز کامرون: لحظه‌ای هست که هیچ ایده‌ای وجود ندارد. و بعد لحظه‌ای هست که ایده وجود دارد. و من تقریباً به آن فکر می‌کنم همانطور که تصاویر و تکه‌های روایت را در رویاهایمان کنار هم می‌گذاریم. شاید در زمان دیگری باشد. شاید در مکان دیگری باشد. شاید دنیایی کاملاً متفاوت باشد. این به فیلمساز بستگی دارد که آن واقعیت جایگزین کوچک را خلق کند. و سپس ما می‌توانیم از طریق یک جفت چشم کاملاً متفاوت احساس زنده بودن کنیم. این یک چیز شگفت‌انگیز است.

من جیمز کامرون هستم. و این مسترکلاس من است.

راوی: هر آنچه را که در وحشی‌ترین رویاهایت تصور کرده‌ای، اکنون به یک واقعیت بصری تبدیل می‌شود.

جیمز کامرون: من عاشق فیلم بودم. همیشه عاشق فیلم بودم. مثلاً، یادم می‌آید مخصوصاً وقتی کلاس سوم بودم، «جزیره اسرارآمیز» را دیدم، فیلمی از ری هریهاوزن. و کلی چیزهای فانتزی و ماجراجویی فوق‌العاده برای پسربچه‌ها داشت. برگشتم و شروع کردم به کشیدن کمیک، کمیک‌هایی درباره «جزیره اسرارآمیز». اما داستان همان داستان نبود. من موجودات خودم را می‌ساختم. و سناریوهای خودم را می‌ساختم. و شروع کردم به فکر کردن در یک قاب.

و شروع کردم به فکر کردن — خب، متوجه نبودم — اما داشتم نماهای باز می‌ساختم. و داشتم کلوزآپ می‌گرفتم. و داشتم زاویه‌های معکوس می‌ساختم. و داشتم تمام کارهایی را که یک فیلمساز انجام می‌دهد، انجام می‌دادم. بنابراین داشتم تمام آن کارها را به صورت گرافیکی، روی کاغذ انجام می‌دادم. اما به این معنی نبود که می‌خواهم فیلم بسازم.

خب، حالا که سال‌ها گذشته، خیلی هیجان‌زده‌ام که این فیلم جدید که تازه اکران شده را ببینم — این فیلم محصول سال ۱۹۶۸ است — به نام «۲۰۰۱ — یک ادیسه فضایی». چون عاشق فضا هستم. عاشق داستان‌های علمی تخیلی هستم. خواننده‌ی مشتاق داستان‌های علمی تخیلی هستم. و از تصاویرش به نظر می‌رسید که واقعاً یک جهش کوانتومی از نظر نوع تصویرسازی فضایی است که قرار بود تجربه کنم.

بنابراین رفتم و آن فیلم را دیدم. و چنان تأثیر عمیقی روی من گذاشت که در پایان، احتمالاً به دلایلی تقریباً تنها در سینما بودم. در طول روز بود. از سینما بیرون آمدم، روی لبه‌ی جدول نشستم و بالا آوردم. نه به این خاطر که فیلم را دوست نداشتم، بلکه به این دلیل که وقتی سکانس دروازه‌ی ستارگان شروع شد، احساس کردم در یک راهروی بی‌نهایت نور سقوط می‌کنم. و حالت تهوع گرفتم. من برای آن فیلم خیلی از نظر ذهنی حضور داشتم.

و وقتی الان فیلم را می‌بینم، حضور ذهنی در آن فیلم بسیار سخت است. فیلم خیلی سرد و روشنفکرانه‌ای است. اما من از نظر بصری عاشقش شدم. و این اولین باری بود که واقعاً – در سن ۱۴ سالگی – این ارتباط را برقرار کردم…